Proclama a miña alma a grandeza do Señor,
alédase o meu espírito en Deus o meu Salvador”








23.7.09

A Moreniña en Pontevedra



















Virxiña da Guadalupe
¿quen che puxo moreniña?
Unha raiola do sol
que entrou pola ventaniña.

20.7.09

CARITAS IN VERITATE

El Santo Padre Benedicto XVI ha escrito una nueva Carta-Encíclica:



CARITAS IN VERITATE


Sobre el desarrollo humano integral en la caridad y en la verdad.

Acceso a la Carta-Encíclica completa






Evanxeo do domingo XVI do Tempo Ordinario


Tempo para un, tempo para os demais. Son tempos que interaccionan e se realimentan. O tempo de silencio, de ollada interior, de autocoñecemento, de estudo e de oración, é tamén un tempo de dinamismo, de alento e de aliciente. O tempo consumido, entregado, entre a compaña e a dedicación laboral, voluntaria, entre os irmáns, fai desexable o outro, o de “cargar a batería”. Son dous momentos da mesma riqueza persoal: a entrega non é posible se non tes nada que ofrecer de ti mesmo. Para iso é necesario que te posúas, que sexas dono de ti, que te enchas de riquezas e de experiencia e de silencio, de misterio, para poder dar algo. O solipsismo, ficar en ti mesmo, non compartir o que admiras, contemplas, sabes, é reducirte á esterilidade, ao brillo esplendoroso pero so aparente e inútil do erudito na súa torre de almafí.
É cuestión de sensibilidade, como mostra Xesús no evanxeo. Necesitan ir a un lugar arredado para descansar e cargar a batería… Pero hai urxencias inaprazables, tamén. Temos que aprender dos monxes a descubrir un vivir ecolóxico, nin traballar como servos sen dispoñibilidade de tempo, nin orar coma ermitaños, á marxe dos irmáns. Vivimos en igrexa, en sociedade, en común. Entre o barullo da vida e o silencio da respiración pousada.

Unha aperta
Andrés GV

Evangelio del domingo 19 de julio


Andaban como ovejas sin pastor

Marcos 6, 30-34

En aquel tiempo, los apóstoles volvieron a reunirse con Jesús y le contaron todo lo que habían hecho y enseñado. Él les dijo:

-«Venid vosotros solos a un sitio tranquilo a descansar un poco.»

Porque eran tantos los que iban y venían que no encontraban tiempo ni para comer. Se fueron en barca a un sitio tranquilo y apartado. Muchos los vieron marcharse y los reconocieron; entonces de todas las aldeas fueron corriendo por tierra a aquel sitio y se les adelantaron. Al desembarcar, Jesús vio una multitud y le dio lástima de ellos, porque andaban como ovejas sin pastor; y se puso a enseñarles con calma.

15.7.09

Novena del Carmen


Como todos los añor, está ceelebrándose en la Paroquia de San Jorge de A Coruña la Novena en honor de la Virgen del Carmen con gran participación de fieles.

Una gran devoción mariana en la ciudad, que año tras año la visita en el tmplo y la acompaña hasta el Puerto en procesión.
¡No faltes!

13.7.09

Raiña do Mar


Virxe de Pastoriza,

Señora do Mar, Raíña,

ben agardas no teu alto,

a volta dos mariñeiros

despois do duro traballo.

12.7.09

Evanxeo do domingo XV do Tempo Ordinario



Amigos, o Señor non soamente nos confía a súa palabra, e que a pon no noso corazón e nos nosos labios. É unha palabra dóce no padal pero amarga e ardente no estómago, pois como sabedes, é unha palabra mol, que fala de paz, amor, xustiza, grandeza, nobreza, dignidade, pero non se dixire, asume, senón con renuncia, desapego, entrega xenerosa, sacrificio persoal… Si, xa sei, Deus non desexa outra cousa senón a nosa plenitude e felicidade, pero nós obstinámonos en pensar que iso pasa pola busca da propia satisfacción, ata que un día o mesmo Señor nos fai ver que a satisfacción se nos dá cando nos olvidamos dela… Ándavos todo un pouco ao revés…
Pois ben, se a túa palabra non fende nin ofende, non separa nin humilla, non engana nin enlea, xa vas purificando a boca, como lla purificaron a Isaías co remol do altar… Pero aínda che falta a gran palabra, a que soamente podemos pronunciar cando nola dá o Espírito: o nome de Xesús, o nome que namora e que salva.

Bicos e apertas a todos.
Andrés GV

Evangelio del domingo 12 de julio



Los fue enviando de dos en dos


Marcos 6, 7-13

En aquel tiempo, llamó Jesús a los Doce y los fue enviando de dos en dos, dándoles autoridad sobre los espíritus inmundos. Les encargó que llevaran para el camino un bastón y nada más, pero ni pan, ni alforja, ni dinero suelto en la faja; que llevasen sandalias, pero no una túnica de repuesto. Y añadió:

-«Quedaos en la casa donde entréis, hasta que os vayáis de aquel sitio. Y si un lugar no os recibe ni os escucha, al marcharos sacudíos el polvo de los pies, para probar su culpa.» Ellos salieron a predicar la conversión, echaban muchos demonios, ungían con aceite a muchos enfermos y los curaban.

10.7.09

10 de julio: Santa Amelia


Una virgen muy venerada en Bélgica, de quien se dice fue interesada en matrimonio por Carlos, posteriormente Carlomagno.

Continuamente rechazado, Carlos finalmente trató de tomarla por la fuerza, pero aunque le fracturo el brazo en el esfuerzo fue incapaz de moverla del altar ante el cual ella se había postrado.

El amante real se vio obligado a abandonar sus intenciones y la dejó en paz. Muchos milagros son atribuidos a ella, entre otros la cura de Carlos que enfermó por la rudeza con que había tratado a la santa. Murió el 10 de Julio, a sus treinta y un años, cinco años después de Carlos ascender al trono.

Amas a todo lo que existe


Te compadeces de todos, Señor, porque todo lo puedes.

Amas a todo lo que existe.


Sab 11,21-26

Para aceptar desefíos

8.7.09

Perdona a tu prójimo


Perdona a tu prójimo sus faltas,

así tus faltas te serán a su vez perdonadas.


Eclo 28,2-7

5.7.09

Evanxeo do domingo XIV do Tempo Ordinario

DomingoXIV

View more documents from Colata.

Amigos, por enredar demasiado co remate do curso académico, non enredei suficientemente cos textos evanxélicos, e quedei en débeda convosco.

Reparo parcialmente esa débeda mandando tamén o evanxeo do domingo pasado.
O deste domingo pon en evidencia a capacidade destrutora dos prexuízos, que nos impiden achegarnos ás persoas tal como son, ou mellor aínda, sexan como sexan, recoñecendo nelas a súa dignidade de persoas e de fillos amados de Deus (que pode estar estragada, deteriorada ou esquecida ou non asumida), aínda que nós sintamos por eles as antipatías máis alérxicas. ¡Coidado coas alerxias! Teñen demasiado de componentes ideolóxicos e nada de evanxélicos…

A nosa mentalidade pode ser o eficaz filtro que impide que o evanxeo chegue ao corazón, porque non pasa da cabeza… Por iso falamos sempre de conversión, sempre inacabada, sempre mostrándonos as zonas escuras do ser, onde temos medo de entrar…

¿Existe xente coa que non queremos nin desexamos nin esperamos ter que falar, porque xa sabemos como son? (¡Se cadra ten nome de bispo, ou de crego, ou a etiqueta dunha asociación, familia espiritual…!)
Os nazarenos coñecían demasiado ben a Xesús e a súa familia e xa sabían o que podían esperar del. A conclusión é tremenda: por esa vía o que conseguimos é nada, o baleiro total, o silencio frío da indiferencia. Nin sequera lle permitimos a Xesús “tocarnos”…
Unha aperta a todo@s

Andrés GV

A emigración




Nas conversas cos amigos sempre se aprende e é moi interesante lembrar historias vellas con xente moi nova.
Para Carlos e Auri que conseguiron o triunfo de sobrevivir á emigración e voltar á terra, disfrutando do medrar dos seus fillos.

Patrimonio de la Humanidad

4.7.09

Evangelio del domingo 5 de julio


No desprecian a un profeta más que en su tierra


Marcos 6, 1-6




En aquel tiempo, fue Jesús a su pueblo en compañía de sus discípulos. Cuando llegó el sábado, empezó a enseñar en la sinagoga; la multitud que lo oía se preguntaba asombrada:


- «¿De dónde saca todo eso? ¿Qué sabiduría es ésa que le han enseñado? ¿Y esos milagros de sus manos? ¿No es éste el carpintero, el hijo de María, hermano de Santiago y José y judas y Simón? Y sus hermanas ¿no viven con nosotros aquí? .»


Y esto les resultaba escandaloso.
Jesús les decía:


- «No desprecian a un profeta más que en su tierra, entre sus
parientes y en su casa.»


No pudo hacer allí ningún milagro, sólo curó algunos enfermos imponiéndoles las manos. Y se extrañó de su falta de fe. Y recorría los pueblos de alrededor enseñando.

¡Qué admirable es tu nombre!


¡Señor, Dios nuestro, qué admirable es tu nombre en toda la tierra!

Que tu alabanza sea cantada por los labios de los niños y críos.


Sal 8

Ordenaciones en la Catedral

El Arzobispo de Santiago, Julián Barrio, ordenará presbíteros a tres seminaristas y diáconos, a otros cinco.
La celebración será el domingo 5 de julio a las 17h en la Catedral de Santiago.
Se ordenarán presbíteros:
- Mario Cotelo Felípez, natural de Berdillo (Carballo), de 30 años. Este año estuvo en la parroquia de san Francisco Javier de A Coruña
- Juan Ventura Martínez Reboeiras, de Vilanova de Arousa, de 26 años. Estuvo en la parroquia san Martín de O Grove
- José Daniel Pérez Espasandín, de Santa Comba, de 25 años, con destino pastoral este año en san Juan Bautista de Carballo.
Se ordenarán diáconos:
- Edwin Alexander Bautista, natural de Trinidad, Diócesis de Santa Rosa de Copán (Honduras), de 29 años. Este año estuvo de destino pastoral en santa Columba de Louro-Cordeiro (Valga).
- Manuel Generoso García Pena, natural de Lañas (Arteixo), de 24 años. Estuvo en la parroquia Divino Salvador de Poio.
- Juan María González-Redondo Neira, natural de Ferrol, de 29 años y licenciado en Historia por la Universidad de Santiago. Estuvo en la parroquia de san Andrés de Zas.
- Manuel Lamela Blanco, natural de Carnota, de 26 años. Su destino pastoral de este año fue santa Cristina de Campaña (Valga).
- Víctor Suárez Gondar, de A Illa de Arousa (Pontevedra), de 27 años; y Licenciado en Derecho y Diplomado en Ciencias Empresariales por la universidad Antonio de Nebrija (Madrid). Su destino pastoral fue la parroquia de san Jorge de A Coruña.
El diaconado es uno de los tres grados del Sacramento del Orden, el grado del servicio. Los diáconos tienen como tarea específica el ministerio de la caridad mostrándose servidores de todos. A ellos corresponde administrar el Bautismo; reservar y distribuir la Eucaristía; asistir al matrimonio y bendecirlo en nombre de la Iglesia; llevar el Viático a los moribundos; leer la Sagrada Escritura a los fieles; instruir y exhortar al pueblo, presidir el culto y la oración de los fieles; administrar los sacramentales; presidir el rito de los funerales y de la sepultura; y dedicarse a los oficios de la caridad y de la administración.
La Parroquia de Santa María de Pastoriza felicita a los nuevos ´presbíteros y diáconos, en especial al nuevo diácono Generoso, tan ligado con el Santuario.

3.7.09

Patrimonio da Humanidade

torre de hércules from Instituto Torre de Hércules on Vimeo.


A Torre foi declarada Patrimonio da Humanidade ás 16,16 do pasado sábado 27 de xuño.
O sábado haberá unha festa popular para festexar o acontecemento.

2.7.09

Honduras en el corazón


Las iglesias católicas del centro histórico de Tegucigalpa desde las primeras horas abrieron sus puertas para recibir a la feligresía, que clama porque perdure la paz nacional.Las peticiones se han mantenido durante los últimos cuatro días, luego de que el ex presidente Manuel Zelaya anunciara que continuaría con sus pretensiones de colocar una cuarta urna durante el proceso electoral que se desarrollará el 29 de noviembre. Juan José Pineda, obispo auxiliar de Tegucigalpa durante la misa de la mañana de ayer pidió a los católicos no dejarse atrapar por el miedo. En las sagradas escrituras, de acuerdo con el religioso en 366 ocasiones aparece la frase “no tengas miedo”, mensaje que debe convertirse en el lema de los creyentes.El pueblo hondureño está pasando por un momento de desconcierto, pero no de muerte, expresó Pineda, pues el pueblo vive entre cada uno de los fieles.El líder religioso invitó a los presentes a preguntar y a responderse que la única la respuesta que se necesita es la de Dios. “Nosotros no tenemos que hacernos la pregunta de que en Honduras sí o no”, dijo monseñor.


26.6.09

2, 1 ....


Mañana, nuestra querida Torre de Hércules puede ser nombrada:

Pastrimonio de la Humanidad

El Señor me sacó a un lugar espacioso,
me libró porque me amaba.

Salmo18

Dibujar Roma de memoria

25.6.09

Cofradía de Santa María de Pastoriza

Ayer miércoles 25 de junio tuvo lugar la reunión mensual de formación de la Cofradía en los salones parroquiales.
Los acuerdos que se tomaron fueron:
. Imposición de medallas a los nuevos cofrades: el día 29 de noviembre.
. Misa por Doña Teresa Barba, Camarera y cofrade de Nuestra Señora, el próximo día 29 de setiembre.
. Durante los meses de julio y agosto, no habrá reuniones. La próxima reunión será el 29 de setiembre.
La Junta directiva

La reunión de formación de hoy, dirigida por Luis Miguel, versó sobre los inicios del cristianismo.

My sweet Lord

Arteixo en imaxes

24.6.09

Nosa Señora do Corpiño


Celébrase a Romería na súa honra os días 23 e 24 de xuño, en Losón; Lalín, hai unha procesión ao redor do seu Santuario que congrega a multitude de fieis de toda Galicia.
Loas á Virxe do Corpiño

Madre miña do Corpiño
luz que toda luz encerra
alegría da terra,
dame enteiro o teu cariño.
No teu Santuario sagrado
Consuelo atopaa o aflixido
encontra guía o perdido
e cura o endemoniado.
Eres a gloria do Deza,
do país gran lumiar
os teus romeiros a cantar
veñen, Madre, a tua grandeza.
Vos descubrídes os achaques
do espírito maligno
por vos moitos voltan sanos
de malvados feitizos.
Aquí formaches o teu niño
blanca e celestial paloma,
e aquí ven o povo unido
como a sua pequena Roma.
Da Coruña e de Lugo
de Ourense e Pontevedra,
todos encontramos consolo
ata na tua imaxe de pedra.
E pronto do mundo enteiro
vendremos en romería
que o mundo faise romeiro,
se lle falan de Ti, María!


San Juan Bautista


Nacimiento de Juan Bautista (A.T.)
Su patria chica es Ain Karim.

La madre, Isabel, había escuchado no hace mucho la encantadora oración que salió espontáneamente de la boca de su prima María y que traía resonancias, como un eco lejano, del antiguo Israel. Zacarías, el padre de la criatura, permanece mudo, aunque por señas quiere hacerse entender.
Las concisas palabras del Evangelio, porque es así de escueta la narración del nacimiento después del milagroso hecho de su concepción en la mayor de las desesperanzas de sus padres, encubren la realidad que está más llena de colorido en la pequeña aldea de Zacarías e Isabel; con lógica humana y social comunes se tienen los acontecimientos de una familia como propios de todas; en la pequeña población las penas y las alegrías son de todos, los miedos y los triunfos se comparten por igual, tanto como los temores. Este nacimiento era esperado con angustiosa curiosidad. ¡Tantos años de espera! Y ahora en la ancianidad... El acontecimiento inusitado cambia la rutina gris de la gente. Por eso aquel día la noticia voló de boca en boca entre los paisanos, pasa de los corros a los tajos y hasta al campo se atrevieron a mandar recados ¡Ya ha nacido el niño y nació bien! ¡Madre e hijo se encuentran estupendamente, el acontecimiento ha sido todo un éxito!
Y a la casa llegan las felicitaciones y los parabienes. Primero, los vecinos que no se apartaron ni un minuto del portal; luego llegan otros y otros más. Por un rato, el tin-tin del herrero ha dejado de sonar. En la fuente, Betsabé rompió un cántaro, cuando resbaló emocionada por lo que contaban las comadres. Parece que hasta los perros ladran con más fuerza y los asnos rebuznan con más gracia. Todo es alegría en la pequeña aldea.
Llegó el día octavo para la circuncisión y se le debe poner el nombre por el que se le nombrará para toda la vida. Un imparcial observador descubre desde fuera que ha habido discusiones entre los parientes que han llegado desde otros pueblos para la ceremonia; tuvieron un forcejeo por la cuestión del nombre -el clan manda mucho- y parece que prevalece la elección del nombre de Zacarías que es el que lleva el padre. Pero el anciano Zacarías está inquieto y se diría que parece protestar. Cuando llega el momento decisivo, lo escribe con el punzón en una tablilla y decide que se llame Juan. No se sabe muy bien lo que ha pasado, pero lo cierto es que todo cambió. Ahora Zacarías habla, ha recuperado la facultad de expresarse del modo más natural y anda por ahí bendiciendo al Dios de Israel, a boca llena, porque se ha dignado visitar y redimir a su pueblo.
Ya no se habla más del niño hasta que llega la próxima manifestación del Reino en la que interviene. Unos dicen que tuvo que ser escondido en el desierto para librarlo de una matanza que Herodes provocó entre los bebés para salvar su reino; otros dijeron que en Qunram se hizo asceta con los esenios. El oscuro espacio intermedio no dice nada seguro hasta que «en el desierto vino la palabra de Dios sobre Juan».
Se sabe que, a partir de ahora, comienza a predicar en el Jordán, ejemplarizando y gritando: ¡conversión! Bautiza a quienes le hacen caso y quieren cambiar. Todos dicen que su energía y fuerza es más que la de un profeta; hasta el mismísimo Herodes a quien no le importa demasiado Dios se ha dejado impresionar.
Y eso que él no es la Luz, sino sólo su testigo.

Noite de San Xoan na Coruña

23.6.09

El Señor guarda a los peregrinos



El Señor guarda a los peregrinos;
sustenta al huérfano y a la viuda
y trastorna el camino de los malvados.


El Señor reina eternamente,
tu Dios, Sión, de edad en edad.

22.6.09

21 de junio, San Luis


San Luis Gonzaga, religioso (1568-1591)


Nació el año 1568 cerca de Mantua, en Lombardía, hijo de los príncipes de Castiglione.
Su madre lo educó cristianamente, y muy pronto dio indicios de su inclinación a la vida religiosa.
Renunció a favor de su hermano al título de príncipe que le correspondía por derecho de primogenitura, e ingresó en la Compañía de Jesús, en Roma.
Cuidando enfermos en los hospitales. contrajo él mismo una enfermedad que lo llevó al sepulcro el año 1591.
¡Felicidades Luis Miguel!

14.6.09

Evangelio del domingo 14 de junio

Marcos 14, 12-26




El primer día de los Ázimos, cuando se sacrificaba el cordero pascual, le dicen sus discípulos:

-«¿Dónde quieres que vayamos a hacer los preparativos para que comas el cordero de Pascua?».
Entonces, envía a dos de sus discípulos y les dice:

-«Id a la ciudad; os saldrá al encuentro un hombre llevando un cántaro de agua; seguidle y allí donde entre, decid al dueño de la casa:

-"El Maestro dice: ¿Dónde está mi sala, donde pueda comer la Pascua con mis discípulos?". El os enseñará en el piso superior una sala grande, ya dispuesta y preparada; haced allí los preparativos para nosotros».

Los discípulos salieron, llegaron a la ciudad, lo encontraron tal como les había dicho, y prepararon la Pascua..... Y mientras estaban comiendo, tomó pan, lo bendijo, lo partió y se lo dio y dijo:

- «Tomad, este es mi cuerpo».
Tomó luego una copa y, dadas las gracias, se la dio, y bebieron todos de ella. Y les dijo:

-«Esta es mi sangre de la Alianza, que es derramada por muchos. Yo os aseguro que ya no beberé del producto de la vid hasta el día en que lo beba nuevo en el Reino de Dios».

Y cantados los himnos, salieron hacia el monte de los Olivos.

Patrimonio da Humanidade


27 de xuño de 2009

7.6.09

Evanxeo do Domingo X do Tempo Ordinario

No nome do Pai e do Fillo e do Espírito Santo: o misterio de Deus aí, na nosa man, coma un veciño amigo e íntimo, confidencial. Moito máis aínda, porque fixo morada en nós: un Pai que nos coida, un Irmán que nos acompaña, un Espírito que co seu alento nos dá a vida e nos move. En definitiva un Deus que non se distancia do ser humano senón que o integra na súa intimidade e no amor que o configura como Ser e como Misterio. Xornada pro orantibus. Está ben escollido o día. Este é o día dos adoradores de Deus, dos que recoñecen a maravilla íntima creadora e silente da súa shekiná, a presenza inefable, o amor que nos envolve, a nube que nos protexe, o sol que nos alumea, o aire que alentamos, a Vida… Que o Deus de Xesús vos garde e bendiga, como acostuma.

Andrés G.V

Evangelio del domingo 7 de junio


Bautizados en el nombre del Padre y del Hijo y del Espíritu Santo
Mateo 28, 16-20

En aquel tiempo, los once discípulos se fueron a Galilea, al monte que Jesús les habla indicado. Al verlo, ellos se postraron, pero algunos vacilaban. Acercándose a ellos, Jesús les dijo:

- «Se me ha dado pleno poder en el cielo y en la tierra. Id y haced discípulos de todos los pueblos, bautizándolos en el nombre del Padre y del Hijo y del Espíritu Santo; y enseñándoles a guardar todo lo que os he mandado. Y sabed que yo estoy con vosotros todos los días, hasta el fin del mundo.»

28.5.09

Asamblea Diocesana de Laicos


La Delegación Diocesana de Apostolado Seglar organiza para el 30 de mayo la Asamblea Diocesana de Laicos bajo el lema:


¡QUÉ HERMOSOS LOS PIES DEL MENSAJERO DEL EVANGELIO!



Será en la casa de Ejercicios de Santiago con este programa:


10,30 Oración - Laudes - Homilía del Sr. Arzobispo


11,30 Informe del Delegado


11,45 Ponencia: El cristianismo, como provocación; por Rafael Casás Salgado, Profesor de Enseñanza Media, miembro del Consejo Diocesano de Pastoral -Descanso


13,00 Coloquio


14,00 Comida


15,30 La fe que se testimonia y anuncia. Experiencias y testimonios


17,00 Preparación de la Eucaristía


17,15 Eucaristía



APÚNTATE ANTES DEL 27 de MAYO


Fax: 981 148 493


Tf. 981 917 338 - 687 843 065


andresgv@mundo-r.com

26.5.09

Nosa Señora agarda


Na hora da despedida,

marchamos, Pontevedra,

con tantas lembranzas

que saber non sabemos

como dar as grazas.



No alto de Pastoriza,

a Nosa Señora agarda

a vosa visita amada,

Santa María, vos guía.



¡Adeus Pontevedra!


¡Gracias!





























Rianxeira da Virxe de Pastoriza




A Virxe de Pastoriza
velaí vai na súa barca,
alá no medio do mar,
tódalas augas aparta.

A Virxe de Pastoriza
queda sentada na porta,
para ver aos seus romeiros
como lle suben a costa.

Pescador que estás pescando,
péscame unha robaliza,
para levar de regalo
á Virxe de Pastoriza.


A Virxe de Pastoriza
ten o camarín de pedra,
¡ben o podería ter de prata,
miña Virxe se quixera!

A Virxe de Pastoriza
ten unha galiña branca,
que cando lle botan millo
para de comer e canta.

Miña Virxe de Pastoriza,
a das ovelliñas brancas,
tírame esta espiña negra,
que se me cravou na alma.


A Virxe de Pastoriza
ben a vín pola vidreira,
algo moreniña queda,
por causa do sol que a queima.


Adeus ás ostras do Burgo,
e ás ostras do Pasaxe.
A Virxe de Pastoriza,
nos dea a todos boa viaxe.

Música da rianxeira

25.5.09

A Virxe de Pastoriza tódalas augas aparta



















Ao remate da visita,
todo o mundo canta,
con ondas de rianxeira
unhas mariñeiras coplas
á nosa Virxe adicadas,
por estas amables xentes
que con tanto cariño,
a súa visita agardaban.

E agora na despedida, Pastoriza baila!


As "porteadoras" da Virxe, non resistiron tan fermoso cantar,

e a Raíña do mar cheas de ledicia fixeron bailar.

¡Bravo rapazas, cantaba!

A nosa mocidade, gravaba!

Graciñas Salomé Velo Fenández

que non farás tí pola Nosa Señora!

24.5.09





















Celebración Eucarística













Ofrenda






A Sra. alcaldesa de Arteixo dona Pilar Souto realiza no nome da Parroquia unha ofrenda floral a Santa María a Maior.