Proclama a miña alma a grandeza do Señor,
alédase o meu espírito en Deus o meu Salvador”








27.7.09

Santiago Apóstol


Mi cáliz lo beberéis


Mateo 20, 20-28




En aquel tiempo, se acercó a Jesús la madre de los Zebedeos con sus hijos y se postró para hacerle una petición. Él le preguntó:
-¿«Qué deseas?»
Ella contestó:
-«Ordena que estos dos hijos míos se sienten en tu reino, uno a
tu derecha y el otro a tu izquierda.»
Pero Jesús replicó:
-«No sabéis lo que pedís. ¿Sois capaces de beber el cáliz que yo he de beber? »
Contestaron:
-«Lo somos.»
Él les dijo:
-«Mi cáliz lo beberéis; pero el puesto a mi derecha o a mi izquierda no me toca a mi concederlo, es para aquellos para quienes lo tiene reservado mi Padre.»
Los otros diez, que lo hablan oído, se indignaron contra los dos hermanos. Pero Jesús, reuniéndolos, les dijo:
-«Sabéis que los jefes de los pueblos los tiranizan y que los grandes los oprimen. No será así entre vosotros: el que quiera ser grande entre vosotros, que sea vuestro servidor, y el que quiera ser primero entre vosotros, que sea vuestro esclavo. Igual que el Hijo del hombre no ha venido para que le sirvan, sino para servir y dar su vida en rescate por muchos.»

24.7.09

Santa Cristina


Cristina significa seguidora de Cristo (Ungido)


Joven, posiblemente romana, martirizada cerca del lago de Bolsena en la región Toscana de Italia. Sus hazañas legendarias se han confundido con las de Santa Cristina de Tiro, cuya existencia no es segura. La iconografía la representa en variadas formas: Con flechas, sosteniendo una piedra de molino, con serpientes.
Santa Cristina demostró ya a la edad de doce años cuán a pecho tomaba los intereses de Jesucristo. Rompió los ídolos de su padre sin preocuparse por los castigos a que la exponía este acto de celo. Su padre la hizo azotar y abofetear brutalmente por sus sirvientes. Fue arrojada en una hoguera y salió de ella sana y salva; se le cortó la lengua, y siguió alabando a Dios. Murió finalmente, atravesada con flechas.
Sus reliquias son veneradas en Palermo de Sicilia
¡Felicidades Cristinas!

23.7.09

Presentación del Plan Pastoral


Presentación del Plan Pastoral


Ayer 22 de julio fue presentado en el Hogar de Santa Margarita el Plan Pastoral diocesano para 2009-2011.

Durante la mañana, con la asistencia del Sr. Arzobispo se presentó a sacerdotes y religiosos, por la tarde a laicos y religiosas.

El acto vespertino fue presidido por el Vicario territorial, don José Luis Veira Cores, siendo expuesto el plan por Rafael Casás, intervino también don Andrés García Vilariño, Delegado de Apostolado Seglar.

A Moreniña en Pontevedra



















Virxiña da Guadalupe
¿quen che puxo moreniña?
Unha raiola do sol
que entrou pola ventaniña.

20.7.09

CARITAS IN VERITATE

El Santo Padre Benedicto XVI ha escrito una nueva Carta-Encíclica:



CARITAS IN VERITATE


Sobre el desarrollo humano integral en la caridad y en la verdad.

Acceso a la Carta-Encíclica completa






Evanxeo do domingo XVI do Tempo Ordinario


Tempo para un, tempo para os demais. Son tempos que interaccionan e se realimentan. O tempo de silencio, de ollada interior, de autocoñecemento, de estudo e de oración, é tamén un tempo de dinamismo, de alento e de aliciente. O tempo consumido, entregado, entre a compaña e a dedicación laboral, voluntaria, entre os irmáns, fai desexable o outro, o de “cargar a batería”. Son dous momentos da mesma riqueza persoal: a entrega non é posible se non tes nada que ofrecer de ti mesmo. Para iso é necesario que te posúas, que sexas dono de ti, que te enchas de riquezas e de experiencia e de silencio, de misterio, para poder dar algo. O solipsismo, ficar en ti mesmo, non compartir o que admiras, contemplas, sabes, é reducirte á esterilidade, ao brillo esplendoroso pero so aparente e inútil do erudito na súa torre de almafí.
É cuestión de sensibilidade, como mostra Xesús no evanxeo. Necesitan ir a un lugar arredado para descansar e cargar a batería… Pero hai urxencias inaprazables, tamén. Temos que aprender dos monxes a descubrir un vivir ecolóxico, nin traballar como servos sen dispoñibilidade de tempo, nin orar coma ermitaños, á marxe dos irmáns. Vivimos en igrexa, en sociedade, en común. Entre o barullo da vida e o silencio da respiración pousada.

Unha aperta
Andrés GV

Evangelio del domingo 19 de julio


Andaban como ovejas sin pastor

Marcos 6, 30-34

En aquel tiempo, los apóstoles volvieron a reunirse con Jesús y le contaron todo lo que habían hecho y enseñado. Él les dijo:

-«Venid vosotros solos a un sitio tranquilo a descansar un poco.»

Porque eran tantos los que iban y venían que no encontraban tiempo ni para comer. Se fueron en barca a un sitio tranquilo y apartado. Muchos los vieron marcharse y los reconocieron; entonces de todas las aldeas fueron corriendo por tierra a aquel sitio y se les adelantaron. Al desembarcar, Jesús vio una multitud y le dio lástima de ellos, porque andaban como ovejas sin pastor; y se puso a enseñarles con calma.

15.7.09

Novena del Carmen


Como todos los añor, está ceelebrándose en la Paroquia de San Jorge de A Coruña la Novena en honor de la Virgen del Carmen con gran participación de fieles.

Una gran devoción mariana en la ciudad, que año tras año la visita en el tmplo y la acompaña hasta el Puerto en procesión.
¡No faltes!

13.7.09

Raiña do Mar


Virxe de Pastoriza,

Señora do Mar, Raíña,

ben agardas no teu alto,

a volta dos mariñeiros

despois do duro traballo.

12.7.09

Evanxeo do domingo XV do Tempo Ordinario



Amigos, o Señor non soamente nos confía a súa palabra, e que a pon no noso corazón e nos nosos labios. É unha palabra dóce no padal pero amarga e ardente no estómago, pois como sabedes, é unha palabra mol, que fala de paz, amor, xustiza, grandeza, nobreza, dignidade, pero non se dixire, asume, senón con renuncia, desapego, entrega xenerosa, sacrificio persoal… Si, xa sei, Deus non desexa outra cousa senón a nosa plenitude e felicidade, pero nós obstinámonos en pensar que iso pasa pola busca da propia satisfacción, ata que un día o mesmo Señor nos fai ver que a satisfacción se nos dá cando nos olvidamos dela… Ándavos todo un pouco ao revés…
Pois ben, se a túa palabra non fende nin ofende, non separa nin humilla, non engana nin enlea, xa vas purificando a boca, como lla purificaron a Isaías co remol do altar… Pero aínda che falta a gran palabra, a que soamente podemos pronunciar cando nola dá o Espírito: o nome de Xesús, o nome que namora e que salva.

Bicos e apertas a todos.
Andrés GV

Evangelio del domingo 12 de julio



Los fue enviando de dos en dos


Marcos 6, 7-13

En aquel tiempo, llamó Jesús a los Doce y los fue enviando de dos en dos, dándoles autoridad sobre los espíritus inmundos. Les encargó que llevaran para el camino un bastón y nada más, pero ni pan, ni alforja, ni dinero suelto en la faja; que llevasen sandalias, pero no una túnica de repuesto. Y añadió:

-«Quedaos en la casa donde entréis, hasta que os vayáis de aquel sitio. Y si un lugar no os recibe ni os escucha, al marcharos sacudíos el polvo de los pies, para probar su culpa.» Ellos salieron a predicar la conversión, echaban muchos demonios, ungían con aceite a muchos enfermos y los curaban.

10.7.09

10 de julio: Santa Amelia


Una virgen muy venerada en Bélgica, de quien se dice fue interesada en matrimonio por Carlos, posteriormente Carlomagno.

Continuamente rechazado, Carlos finalmente trató de tomarla por la fuerza, pero aunque le fracturo el brazo en el esfuerzo fue incapaz de moverla del altar ante el cual ella se había postrado.

El amante real se vio obligado a abandonar sus intenciones y la dejó en paz. Muchos milagros son atribuidos a ella, entre otros la cura de Carlos que enfermó por la rudeza con que había tratado a la santa. Murió el 10 de Julio, a sus treinta y un años, cinco años después de Carlos ascender al trono.

Amas a todo lo que existe


Te compadeces de todos, Señor, porque todo lo puedes.

Amas a todo lo que existe.


Sab 11,21-26

Para aceptar desefíos

8.7.09

Perdona a tu prójimo


Perdona a tu prójimo sus faltas,

así tus faltas te serán a su vez perdonadas.


Eclo 28,2-7

5.7.09

Evanxeo do domingo XIV do Tempo Ordinario

DomingoXIV

View more documents from Colata.

Amigos, por enredar demasiado co remate do curso académico, non enredei suficientemente cos textos evanxélicos, e quedei en débeda convosco.

Reparo parcialmente esa débeda mandando tamén o evanxeo do domingo pasado.
O deste domingo pon en evidencia a capacidade destrutora dos prexuízos, que nos impiden achegarnos ás persoas tal como son, ou mellor aínda, sexan como sexan, recoñecendo nelas a súa dignidade de persoas e de fillos amados de Deus (que pode estar estragada, deteriorada ou esquecida ou non asumida), aínda que nós sintamos por eles as antipatías máis alérxicas. ¡Coidado coas alerxias! Teñen demasiado de componentes ideolóxicos e nada de evanxélicos…

A nosa mentalidade pode ser o eficaz filtro que impide que o evanxeo chegue ao corazón, porque non pasa da cabeza… Por iso falamos sempre de conversión, sempre inacabada, sempre mostrándonos as zonas escuras do ser, onde temos medo de entrar…

¿Existe xente coa que non queremos nin desexamos nin esperamos ter que falar, porque xa sabemos como son? (¡Se cadra ten nome de bispo, ou de crego, ou a etiqueta dunha asociación, familia espiritual…!)
Os nazarenos coñecían demasiado ben a Xesús e a súa familia e xa sabían o que podían esperar del. A conclusión é tremenda: por esa vía o que conseguimos é nada, o baleiro total, o silencio frío da indiferencia. Nin sequera lle permitimos a Xesús “tocarnos”…
Unha aperta a todo@s

Andrés GV

A emigración




Nas conversas cos amigos sempre se aprende e é moi interesante lembrar historias vellas con xente moi nova.
Para Carlos e Auri que conseguiron o triunfo de sobrevivir á emigración e voltar á terra, disfrutando do medrar dos seus fillos.

Patrimonio de la Humanidad