Proclama a miña alma a grandeza do Señor,
alédase o meu espírito en Deus o meu Salvador”








22.5.09

Himno á Virxe de Pastoriza


Letra: Manuela Canosa Rabuñal
Música: Ramiro Suárez Gómez

Somos pergrinos ante o teu altar,
pombiña dourada para te implorar.
Rosiña de pedra de doce mirar,
Señora da terra, Raíña do mar,
¡Pastoriza nosa!

Vimos os romeiros de moitos lugares,
buscando consolo de tantos pesares,
Señora da terra, Raíña do mar,
¡Pastoriza nosa!

Mediadora amada do Pai celestial,
as súas bondades queremos lograr,
Señora da terra, Raíña do mar,
¡Pastoriza nosa!
Estrela lucente, Nai do Salvador,
es luz e camiño de entrega e de amor,
Señora da terra, Raíña do mar,
¡Pastoriza nosa!

Volvemos ditosos por montes e vales,
cantando louvanzas das túas bondades,

Señora da terra, Raíña do mar,
¡Pastoriza nosa! ¡Pastoriza nosa!
In memoriam

Santa María de Pastoriza, Peregrina

A Confraría de Santa María de Pastoriza. tomou con entusiasmo a iniciativa proposta polo noso párroco D. Xosé, de peregrinar como un dos santuarios máis antigos de Galicia a Santa María a Maior de Pontevedra, que está a rematar con grande éxito o seu ano Xubilar co gallo do seu milenario como parroquia, e a celebralo coa Nai acudiron moitos devotos de toda Galicia.
Na compaña de Nosa Señora de Pastoriza, Peregrina, parte mañán cara Pontevedra, con alegría e cheos de amor a María, que xa nos espera, un nutrido grupo de fregreses e Confrades.
Sumaráse tamén á peregrinación a nova e entusiasta Parroquia de Nosa Señora dos Rosales da Coruña, que celebra o primeiro anivesario da bendición do seu novo templo, antigo e novo amor a María se unen en Pontevedra.
Levaremos tamén no noso corazón a moitos devotos e devotas que están xa á sua beira no ceo como a nosa querida señora Teresa, que tantos anos a coidou e amou.
In memoriam

Pastoriza hoxe, Peregrina mañá

"A Virxe peregrinando,
achegouse a Pontevedra,
e a súa ría admirando
quedou prendadiña dela.
Mollando os seus pes nas augas
que estaban claras e frescas...
E, dende entón está a Virxe.
Peregrina, en Pontevedra!"
ORACIÓN A SANTA MARÍA DE PASTORIZA
Santa María de Pastoriza,
Amada de Dios,
Madre de Jesús y Madre mía.
Acudo peregrinante
para poner a tus pies
la ofrenda de mi amor
y suplicar confiado
que me acrecientes la fe.
Santa María de Pastoriza,
protege a los que amo,
y en tu mirada maternal
encuentre ante el dolor,
fortaleza y alivio.
Santa María de Pastoriza,
Madre bien amada:
¡Ampárame en el camino!
(Rezo de tres padrenuestros)
M.C.R.

Ave María de Lourdes

Santa Rita



Patrona de la Administración Local - Abogada de los imposibles

18.5.09

Evanxeo do domingo VI de Pascoa




Poñémonos en contexto parroquial da Pascua do enfermo con este evanxeo que fala de permanecer no amor, gardar os mandamentos de Xesús, contar coa súa amizade e practicar todos os mandamentos nun só: o amor de Xesús e coma Xesús. Un amor que consiste en dar a vida polas persoas amadas. Os voluntarios e membros de equipos de Pastoral da Saúde, os acompañantes de doentes de Alzheimer ou simplemente senís, os coidadores e coidadoras de discapacitados, os pacientes compañeiros dos enfermos psíquicos conforman toda unha variada mostra do que é entregar a vida, dar o tempo, desvivirse (perder a propia vida) polo amigo. Este é o gran amor que non ten o consolo da compensación nin o pagamento da correspondencia agradecida. O gran Amor de heroísmo silencioso, moitas veces esgotador. O amor que funde a persoa no ser de Deus, pois -2ª lectura- Deus é amor. O acompañamento e consolo dos enfermos é unha desas realidades eclesiais máis vivas e estendidas pero menos visibles, apesar da súa frecuencia e da riqueza desa entrega sen límites. Unha tarefa de saúde e salvación, un labor “divino”.
Grazas a Deus por eles.
Grazas a eles e a Deus.
Apertas e bicos,

Andrés GV

17.5.09

Evangelio del domingo 17 de mayo


Nadie tiene amor más grande que el que da la vida por sus amigos


Juan 15, 9-17




En aquel tiempo, dijo Jesús a sus discípulos:
- «Como el Padre me ha amado, así os he amado yo; permaneced en mi amor. Si
guardáis mis mandamientos, permaneceréis en mi amor; lo mismo que yo he guardado los mandamientos de mi Padre y permanezco en su amor. Os he hablado de esto para que mi alegría esté en vosotros, y vuestra alegría llegue a plenitud. Éste es mi mandamiento: que os améis unos a otros como yo os he amado. Nadie tiene amor más grande que el que da la vida por sus amigos. Vosotros sois mis amigos, si hacéis lo que yo os mando. Ya no os llamo siervos, porque el siervo no sabe lo que hace su señor: a vosotros os llamo amigos, porque todo lo que he oído a mi Padre os lo he dado a conocer. No sois vosotros los que me habéis elegido, soy yo quien os he elegido y os he destinado para que vayáis y deis fruto, y vuestro fruto dure. De modo que lo que pidáis al Padre en mi nombre os lo dé. Esto os mando: que os améis unos a otros.»

15.5.09

Los niños cantaban a la Virgen, poemas

Los niñ@s de Almonte cantan a su Pastora, la Blanca Paloma

Cantaban a la Virgen, poemas
Poemas
Cantaban a la Virgen, poemas
Cantaban a la Virgen, poemas
Poemas
Los juncos de la orilla, del Quema
Los juncos de la orilla, del Quema
Tiempo detente
Que es tan grande el consuelo
que mi alma siente
Que duren mis anhelos
eternamente
Inmensidades verdes, los pinos
Los pinos
Inmensidades verdes, los pinos
Inmensidades verdes, los pinos
Los pinos
Y quebrando el silencio, los trinos
Y quebrando el silencio, los trinos
Tiempo detente ...

La fe es ...


La fe es como un impulso vuelto a tomar mil veces a lo largo de la existencia y hasta el último soplo.


Hermano Roger

14.5.09

San Isidro labrador



Patrón de Madrid

Nació en Madrid, alrededor del año 1070; murió el 15 de Mayo de 1130. Estaba al servicio de Juan de Vargas, en una finca en los alrededores de Madrid. Cada mañana antes de ir a trabajar, acostumbraba oír Misa.
Un día sus compañeros de trabajo se quejaron ante su patrón, de que Isidro siempre llegaba tarde al trabajo por las mañanas. Al investigar, cuenta la leyenda, el patrón encontró a Isidro rezando, mientras un ángel llevaba a cabo el arado por él.

10.5.09

Confirmaciones parroquiales






























El sábado 9 de mayo un grupo de treinta jóvenes y adultos de nuestra Parroquia recibieron el Sacramento de la Confirmación después de unos años de preparación.
La celebración comenzó a las ocho de la tarde presidida por el delegado del Señor. Arzobispo, D. José Luis Veira Cores, Vicario de A Coruña.
¡Felicidades a los neo-confirmandos!

Evanxeo do Domingo V de Pascoa





Bicos a apertas. Tamén estes enredos son unha moi limitada e pobre experiencia de comuñón. Por riba dos nosos altos pensamentos e por baixo das máis inconfesables tentacións, Cristo asegura a comuñón entre todos permanecendo nel, o que quere dicir, como xa se expresaba o euteronomio para o israelita piadoso: “apegándonos a el”, ou como se expresan as cartas de Xoán, conscientes de que todo o amor que somos capaces de dar, ofrecer e servir, tamén de compartir e gozar, non é senón Deus mesmo, o amor que nos fai humanos, verdadeiramente humanos. Así que, querédevos de verdade...

Andrés GV

Evangelio del domingo 10 de mayo


El que permanece en mí y yo en él, ése da fruto abundante
Juan 15, 1-8


En aquel tiempo,
dijo Jesús a sus discípulos:
-«Yo soy la verdadera vid, y mi Padre es el labrador. A todo sarmiento mío que no da fruto lo arranca, y a todo el que da fruto lo poda, para que dé más fruto. Vosotros ya estáis limpios por las palabras que os he hablado; permaneced en mí, y yo en vosotros.
Como el sarmiento no puede dar fruto por sí, si no permanece en la vid, así tampoco vosotros, si no permanecéis en mí. Yo soy la vid, vosotros los sarmientos; el que permanece en mí y yo en él, ése da fruto abundante; porque sin mí no podéis hacer nada. Al que no permanece en mí lo tiran fuera, como el sarmiento, y se seca; luego los recogen y los echan al fuego, y arden. Si permanecéis en mí, y mis palabras permanecen en vosotros, pedid lo que deseáis, y se realizará. Con esto recibe gloria mi Padre, con que déis fruto abundante; así seréis discípulos míos.»

9.5.09

Mare de Déu, Cheperudeta

La patria valenciana s´ampara baix ton mant¡

Oh, Verge Sobirana de terres de Llevant!

La terra llevantina reviu en ta Capella

al fervos homenaje de pur y ver amor.

Puix sou la nostra Reina y vostra Image bella

pareix qu´está voltada de magic resplandor.

La rosa perfumada, la mística asutsena,

lo seu verger formaren als peus de ton altar.

I fervorós en elles lo valenciá t´ofrena.

La devoció més santa que s´puga profesar.

En terres valencianes, la fe per Vos no mori

vostra Image Santa portem sempre en lo cor.

Salve, Reina del cel i la terra;Salve,

Verge dels Desamparats;

Salve, sempre adorada Patrona;

Salve, Mare del bons valenciáns.

Partitura

Rosario de la Aurora de Nuestra Señora de los Desamparados

Hdad. del Caido, Cadiz. Le acompaña el Coro Virgen del Carmen.

8.5.09

Mes de María

E que mellor que adicarlle un tempo no seu mes á nosa Nai?

8 de Maio: Nuestra Señora de Luján



Enlace a su Santuario

Nuestra Señora de Luján, Patrona de la Argentina


A 60 kilómetros al oeste de Buenos Aires se halla la villa de Luján. En 1630 no había en aquel paraje ningún rastro de población y sólo era frecuentado por las caravanas de carretas y las rescuas de mulas tucumanas que bajaban o subían del puerto de Buenos Aires.
Sucedió que un portugués dueño de una estancia, a cuarenta leguas de la ciudad, trató de erigir en ella una modesta capilla dedicada a la Inmaculada Concepción de la Virgen. Para esto le pidió a un amigo de Brasil que le envíe una imagen pequeña de la Virgen en aquel misterio. Su amigo le envió dos imágenes: una que representaba a María en su Inmaculada Concepción y que hoy se venera en el santuario de Luján y otra que tenía en sus brazos al Niño Jesús y ahora es venerada en Sumampa.
Partió entonces de Buenos Aires el encargado de conducir las imágenes. En la tarde del tercer día se detuvo la caravana para pasar la noche y al día siguiente el conductor de las imágenes preparó los bueyes para proseguir el viaje pero éstos no se movían.
Vinieron en su ayuda troperos y peones pero no tuvieron suerte. Finalmente juzgaron que era necesario aliviar el peso de la carreta. Descargaron las imágenes y en ese momento los bueyes pudieron moverse con facilidad.
Queriendo cerciorarse si el obstáculo provenía de las imágenes las pusieron nuevamente en la carreta y no se pudo mover. Entonces viendo que las imágenes se querían quedar en aquel lugar decidieron que una de ellas permaneciera en la Cañada y la entregaron al dueño de esas tierras.
La fama del prodigio corrió hasta Buenos Aires y no faltaron quienes emprendieron un viaje a Luján para contemplar la imagen.
En 1887 la imagen fue coronada canónicamente por el Papa León XIII
Oración

Oh Santísima Virgen María,
Coronada Reina de Luján.

Dios te ha creado para la Gloria Eterna.
¡Ah! ¡Quién me diera alas de paloma

para volar a esa morada de felicidad!
¡Quién me abriera la puerta del cielo,

y me ayudara a subir hasta el pie del Trono del Altísimo!
Conceded, ¡oh Santísima Virgen de Luján!

Vuestra protección a este siervo vuestro
que gime en medio de este valle de lagrimas
y solo recibe consuelo celebrando vuestras glorias;
ayudadle, a fin de que
después de haberos honrado en la Tierra,

merezca alabaros en el cielo, por los siglos de los siglos.

Asi sea

5.5.09

Mensaxe dos Obispos de Galica


Provincia Eclesiástica de Santiago de Compostela
OBISPOS DE GALICIA
JORNADA INTERDIOCESANA DE ENSEÑANZA RELIGIOSA ESCOLAR
CARTA PASTORAL de los OBISPOS
de la PROVINCIA ECLESIÁSTICA de Santiago
Domingo 26 de abril de 2009
Todos somos conscientes del importante cambio social y cultural que está viviendo nuestra sociedad. En esta situación, una de las exigencias fundamentales es lograr una auténtica educación de calidad preocupada, no sólo de transmitir conocimientos intelectuales y técnicos, sino también de formar personas en todas las dimensiones de la vida y, por tanto, también la dimensión religiosa. Por eso es legítimo reclamar la presencia de la religión en el marco escolar. Es ese un derecho fundamental que tenéis vosotros, padres, reconocido por la Constitución española y que todo gobierno debe respetar y garantizar.
Vosotros sois los auténticos responsables de la educación de vuestros hijos y tenéis el derecho y la responsabilidad de que sean educados conforme a vuestras propias convicciones religiosas y morales.
Es necesario proclamar, quizá hoy con más fuerza, que la fe y el mensaje del evangelio no son enemigos de la felicidad personal ni del bien de la sociedad. Los cristianos creemos que en Jesucristo y su Palabra encontramos aquellos valores que pueden darnos el pleno sentido de la vida, del mundo y de la historia.
La enseñanza religiosa pretende, en diálogo con las otras materias, ofrecer la respuesta cristiana a las grandes preguntas de la vida para que los alumnos puedan encontrar en ella la luz que les ilumine a la hora formar su personalidad e insertarse en medio de la sociedad. Es triste ver cómo, a veces, algunos padres que se confiesan católicos y piden los sacramentos para sus hijos en la parroquia, no se preocupan después de solicitar para ellos la enseñanza religiosa. ...
Mensaxe completa